Promotie C.D. (Circe) van der Heide

Hieronder volgt een korte samenvatting van het proefschrift:

Biomarker‑gerichte radionuclide‑theranostiek biedt nieuwe kansen voor gepersonaliseerde kankerbehandeling, maar bestaande therapieën richten zich vooral op SSTR2 en PSMA, waardoor slechts een beperkte patiëntengroep in aanmerking komt. Fibroblast‑activerend eiwit (FAP), aanwezig op kankergeassocieerde fibroblasten in vrijwel alle solide tumoren, vormt daarom een veelbelovende pan‑kanker biomarker. Dit proefschrift onderzoekt de (radio)biologie van FAP‑gerichte theranostiek en factoren die het succes ervan bepalen.

Het eerste deel richt zich op het verbeteren van FAP‑TRT. Een nieuwe tracerstructuur, eFAP, liet hoge FAP‑affiniteit en snelle tumoraccumulatie zien, maar geen verbeterde retentie ten opzichte van bestaande tracers. Daarnaast werd de effectiviteit van het cyclische peptide FAP‑2286, gelabeld met ^177Lu en ^161Tb, onderzocht in een klinisch representatief PDAC‑model. Hoewel beide tracers vergelijkbaar gedrag vertoonden, werd geen duidelijke therapeutische respons gemeten, behalve een beperkte overlevingswinst in een tandemtherapie‑opzet.

Het tweede deel evalueert preklinische modellen voor FAP‑TRT en toont dat FAP‑gedrag sterk modelafhankelijk is. Daarom werd een nieuw 2D‑co‑cocultuurmodel ontwikkeld waarin CAF‑kankercelinteracties en cross‑fire‑effecten realistisch worden nagebootst, met nauwkeurige meting van celoverleving via bioluminescentie.

Het derde deel onderzoekt de rol van de tumormicro‑omgeving, waaronder CAF‑geïnduceerde EMT, die de respons op bestraling en radionuclidentherapie kan beïnvloeden. Deze inzichten benadrukken dat zowel tracerontwikkeling, modelkeuze als TME‑dynamiek cruciaal zijn voor succesvolle FAP‑gerichte theranostiek.